Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
amarum
ggnet
home nieuws emailservice Privacy contact zoeken
Home > Voor cliŽnten > Ervaringsverhalen > Den Haag - individueel-2
print

Den Haag - individueel-2

Toen ik begin 2008 de huisarts verzocht om een doorverwijzing naar een psychiater, was ik ten einde raad.

Voor het oog had ik lange tijd goed gefunctioneerd als alleenstaande moeder, in combinatie met mooie loopbaan als juridisch leidinggevende. Maar eigenlijk had ik jarenlang op mijn tenen gelopen, van het ene arbeidsconflict naar de volgende burnout en een aantal stukgelopen relaties.

Met 46 jaar was ik fysiek en geestelijk uitgeput en mijn zelfvertrouwen lag aan diggelen. Ik voelde mij voortdurend bedreigd en angstig. Ik reageerde met heftige emoties op hele kleine voorvallen en dat had weer negatieve gevolgen voor mijn relaties met veel mensen om mij heen. Ik voelde steeds vaker de impuls om mezelf pijn te doen of  'de zee in te lopen' en werd bang voor mezelf.

Ik kon bij Scelta gelukkig heel snel terecht, er volgde een heldere intakeprocedure en binnen twee weken werd een voorlopige diagnose gesteld: een persoonlijkheidsstoornis met trekken van borderline. Een heel confronterend bericht maar na de eerste schok en schaamte viel voor mij opeens heel veel uit mijn geschiedenis 'op zijn plek'.

Met behulp van een behandelplan werden wij het samen eens over de aanpak van de problemen. Eerst lag het accent op voorlichting over deze stoornis (psycho-educatie) en crisismanagement: via een crisis preventie schema kreeg ik in beeld welke factoren stress bij mij oproepen of vergroten en hoe ik dat kan voorkomen of zo snel mogelijk verkleinen. Het aanbod van de bereikbaarheid via de crisistelefoon was daarbij een grote geruststelling.

Vervolgens maakte cognitieve therapie mij bewust van mijn irrationele zelfondermijnende gedachten en mindfullness hielp mij om te leren luisteren naar lichaamssignalen en om door concentratie op het lichaam uit een emotionele 'achtbaan' in de realiteit terug te keren.

Binnen een half jaar voelde ik weer 'vaste grond onder de voeten' en na een jaar kon ik weer op eigen benen verder. De goede voorlichting en dat er überhaupt zicht op een ‘uitweg’ werd geboden via een heldere route (behandelplan)was al heel belangrijk (en het bleek ook bewaarheid te worden). Maar ook de combinatie van de therapiemethoden, de intensieve begeleiding (in eerste instantie drie sessies per week) plus het direct erbij betrekken van mijn partner hebben daar een wezenlijke rol bij gespeeld. Scelta was voor mij het keerpunt.

Ben ik 'genezen'? Officieel waarschijnlijk wel. Na twee jaar weet ik dat de kwetsbaarheid blijft en dat “terugval” steeds op de loer ligt. Maar ik weet ook dat ik nu over een EHBO-kist beschik en dat ik weet hoe die te gebruiken als het moet. Ik 'functioneer weer normaal' en heb een goed en fijn leven, samen met de mensen die mij dierbaar zijn.

M.R. - Januari 2010

terug naar de vorige pagina