Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
amarum
ggnet
home nieuws emailservice Privacy contact zoeken
Home > Voor cliŽnten > Ervaringsverhalen > Den Haag - individueel-1
print

Den Haag - individueel-1

Interview met Marjolein

Sinds begin oktober ben ik cliënt bij Scelta Den Haag. Toen Barbara, mijn behandelaar, zei dat ze wegging bij Psyq vroeg ik of ik bij haar kon blijven. Barbara wist niet wie er mee gingen en waar ze heengingen.
In de anderhalf jaar dat ik bij haar in behandeling was ben ik zoveel vooruit gegaan en had ik zoveel met haar besproken dat ik dacht: als ik nu een andere behandelaar krijg dan moet ik helemaal opnieuw beginnen.

Ik heb veel meer inzicht; dat klinkt heel cliché maar dat meen ik. Inzicht in een situatie die moeilijk is, maar ik ben nog niet zo ver dat ik er ook echt iets aan kan veranderen. En dan zegt Barbara “dat is juist positief, je moet ook stapje voor stapje”, maar dat is soms best wel frustrerend. Dat je ziet waar je de fout in gaat maar dat je er niks aan kunt doen.

Soms krijg ik huiswerk mee, zoals deze week. Ik had afgelopen weekend een creatieve beurs waar ik met mijn bedrijfje op stond. Er zijn niet echt veel dingen waar ik trots op ben maar dat is dus iets waar ik alleen maar plezier aan beleef, mijn eigen bedrijf, mijn eigen website en die dingen. De maandag erna was ik bij Barbara echt helemaal enthousiast en ik zat dingen te vertellen die goed waren gegaan en toen zei  Barbara’ het is heel belangrijk om de kerngedachte te veranderen in je hoofd van ‘ik kan niks’ naar: ‘ik heb die drie dagen heel goed gedaan en mensen gaven complimentjes’ en dan heel geconcentreerd moest ik een kaartje maken erop schrijven de punten die goed waren gegaan. Daar heb ik deze week wel wat aangehad.

Ik heb zondag een workshop en ik had al bedacht dat ik ging afzeggen, en toen dacht ik na de therapie “ja maar het is op die beurs zo goed gegaan, al die mensen gaven complimenten en mensen hebben spullen gekocht, waarom zou het dan zondag dat uurtje niet goed gaan”.

Nou ziet het er dus naar uit dat ik wél die workshop ga geven zondag en ik denk dan dat het gesprek heel erg heeft geholpen om iets te veranderen al is het maar een klein stapje. Ik ben 28, ik ga er niet vanuit dat ik mijn hele leven in de ziektewet zit. Dat is wel mijn doel.

Mijn ouders hebben de module ‘borderline vaardigheidstraining’ gedaan. Ze kwamen thuis en toen zeiden ze van: “we mogen toch niet klagen want zo erg hebben we het niet!”

Er is heel erg iets verandert, vooral bij mijn vader. Ze leren volgens mij ook hoe ze op mij moeten reageren, en ik merk wel echt dat we minder ruzie hebben of dat het minder lang duurt. Ze maken zich soms minder zorgen als ze bijvoorbeeld een week niks van me horen. Ze kunnen me wat makkelijker los laten.

Wat ik belangrijk vind aan een behandeling:
Niet elke 2 maanden een andere psychiater zoals de afgelopen 2 jaar. Maar ook dat je vertrouwen hebt in je behandelaar. Dat je niet je tijd uitzit. Zij geeft me het gevoel dat ik er echt zelf iets aan kan doen.

Het gebouw vind ik ook echt heel erg prettig, als je hier binnenkomt al dat marmer, die grote kroonluchter. Het heeft hier niet echt de uitstraling van een ziekenhuis of dat je je patiënt voelt. Ik vind het wel prettiger dan waar ik eerst was.

(naam van geïnterviewde vanwege privacyredenen gewijzigd)

terug naar de vorige pagina