Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
amarum
ggnet
home nieuws emailservice Privacy contact zoeken
Home > Voor cliŽnten > Ervaringsverhalen > Nijmegen, Schemamodule
print

Nijmegen, Schemamodule

De ervaringsverhalen zijn geschreven door patiënten van Scelta. De meesten hebben hun behandeling afgerond en wilden daar wel iets over schrijven.
We stellen het op prijs dat zij hun ervaringen van mooie en leerzame momenten, maar ook van onzekerheden en moeite met veranderen en pijnlijke gevoelens, met ons willen delen.
Wij realiseren ons dat er ook andere verhalen zijn. Sommigen breken hun behandeling af, of kiezen voor een vervolgbehandeling elders. Toch proberen we een breed beeld te geven van de ervaringen die worden opgedaan in de behandeling.
Heeft u specifieke vragen en/of opmerkingen? Neem gerust contact met ons op.


Eindevaluatie Gecombineerde Schemamodule
Ik begon totaal van de kaart en in paniek; geen idee hoe het verder moest met mij.
Wacht op mij…

Situatieplan
Ik heb besloten te stoppen met de groepstherapie, omdat ik overwegend het idee heb, dat ik voldoende geleerd heb, om verder te kunnen zonder deze therapie.

Gevoelens: (dat zal overigens wel weer anders liggen, als ik het voorlees)
angst
tevredenheid
warmte / genegenheid
trots en schaamte (ligt dicht bij elkaar)

Lichaam:
Al weken een opbouwende spanning. Lichte vibratie / gezoem door mijn lichaam. Als ik erbij stil durf te staan, voel ik hartkloppingen, benauwd.
Ik heb vaak de neiging om te bewegen, wiebelen. Of om juist in- of onderuit te zakken, hoofd neer te leggen. Hoofdpijn soms.

Gedachten:

  • Ik wil laten zien dat ik dit aankan.
  • Ik wil dat alles gewoon doorloopt, alsof er niks aan de hand is.
  • Ik denk eigenlijk dat ik over een tijdje gewoon weer instort, zoals het altijd gaat.
  • Het lijkt alsof ik in het nauw gedreven wordt door deze beslissing. Ik voel niet veel vertrouwen om vooruit te gaan; ziet er niet veel belovend uit als ik op mijn angsten afga. Maar terug is geen optie meer; die weg is afgesneden. En beide wegen lijken korter te worden naarmate ik hier langer sta… Het komt op me af. Bangmakend.
  • Hoe weet ik, dat wat ik nu geleerd heb, niet weer gegrond is in theorieën die uiteindelijk geen standhouden?
  • Ik wil mijn angst kunnen voelen, zonder dat het de regie overneemt.
  • Ik ben bang dat ik dit nooit zal kunnen.
  • Ik wil op een goeie manier afscheid nemen.
  • Ik ben blij met de manier waarop ik afscheid ga nemen; wat ik bedacht heb.
  • Ik ben tevreden met dat wat ik bereikt heb tot nu toe.
  • Ik ben helemaal niet tevreden met wat ik bereikt heb. Is dit het nou?
  • Ik moet de anderen niet bang maken, dat het allemaal geen zin heeft.
  • Ik vind dit ook niet echt – het gaat beter met me – maar het komt wel in me op.
  • Ik ben dankbaar voor de input van Therapeuten en groepsgenoten.
  • Ik ben dankbaar voor dat ik contact heb gemaakt; dat ik ben toegelaten. Ik voel hier genegenheid voor jullie.
  • Ik ben trots dat ik mensen heb toegelaten en dat ik dit steeds meer probeer toe te laten in mijn eigen leven. Dit is nog best moeilijk.
  • Ik vind het gek dat ik me boos ga voelen, wanneer ik me voorstel, dat ik meer mensen toelaat.
  • Ik ben heel blij dat individueel en relatietherapie nog doorgaat.
  • Ik besef me dat er heel veel gebeurt in mijn hoofd, dat ik niet de makkelijkste weg heb ingesleten om te overleven. Dat ik, meer dan ik zou willen, mijn best zal moeten doen om niet in oude patronen te vervallen. Om weerbaar te zijn in moeilijke situaties. Dat ik kwetsbaar ben. En dat ik soms aan mijn omgeving moet vragen of ze rekening met me willen houden en dat ik soms aan mezelf zal moeten vragen om hier rekening mee te houden. Etcetera.

Neiging tot gedrag:

  • Mijn eigen emoties vermijden door boos te zijn of me te irriteren aan anderen.
  • Mijn eigen emoties vermijden door chagrijnig te reageren of me af te sluiten voor anderen.
  • En hiermee dus ook de fijne gevoelens te vermijden… besef ik me nu ik het schrijf.
  • Afleiding te zoeken.
  • Routine opgeven, afhaken bij de dingen die moeten gebeuren.
  • Grote neiging om conflicten te voorkomen/ afwijzing te voorkomen. Mezelf erg te richten op de emoties van de ander en ernaar handelen of me schuldig voelen als ik er niet aan tegemoet kan/wil komen. Schuldig voelen is makkelijker dan bang voelen.
  • Tegelijkertijd niks anders doen dan ruzie maken in mijn hoofd met anderen, omdat ik vast niet doe wat zij graag willen dat ik doe en teleurgesteld/ verdrietig/ boos zijn door mij. Ook boos voelen is makkelijker dan bang voelen.
  • Etcetera…  Dit gaat nog wel even door.

Werkelijke gedrag:

  • Alsnog regelmatig bovenstaande… :-)
  • Ik probeer sneller dat gedrag te herkennen en het te doorbreken.
  • Ik probeer het bespreekbaar te maken met mijn omgeving. Niet perse om het op te lossen, maar om het niet allemaal alleen te hoeven dragen. Dit vind ik erg moeilijk; het confronteert me met mijn angsten en kwetsbaarheid.
  • Ik haak nog steeds af in mijn routines, maar probeer dat moment van afhaken uit te stellen en ik probeer goede overwegingen te maken met een milde blik naar mezelf. Dat lukt aardig. Soms mag het ook best even te veel zijn en dan mag ik ook wel even afhaken. Even uitrusten.

Al met al heb ik het druk in en met mezelf.

Deze beslissing om te stoppen zet alles op scherp.
Iemand in een vorige groep zei eens: Schema's worden uitgevochten op het scherpst van de snede.
Zo voelt het precies nu – er wordt gevochten: mijn oude schema's tegen mijn nieuwe overwegingen.
Ik heb echter in afgelopen tijd geleerd dat na elke strijd weer meer duidelijk is, meer vertrouwen is gekomen, dat ik de volgende strijd opnieuw kan winnen. Hopelijk komt dat gevoel van vertrouwen morgen… of overmorgen ook weer...

Jullie allemaal bedankt voor dat jullie een stukje met me opgelopen zijn op mijn weg. Ik vond het fijn om een tijdje langs jullie mee te lopen. We komen elkaar vast nog wel tegen… tot dan.

Kaartje

terug naar de vorige pagina